Sophie zorgde 11 jaar lang voor haar partner met handicap
Sophie zorgde 11 jaar lang voor haar partner met handicap

foto man en vrouw"Ik heb mezelf heel lang niet als mantelzorger gezien"

11 jaar geleden kreeg de echtgenoot van Sophie uit het niets een herseninfarct. Hij bleek halfzijdig verlamd en zijn spraakvermogen was verdwenen. “Je wereld staat dan ineens op z’n kop. Alles staat in het teken van je man, terwijl ik ook nog een baan en 2 pubers in huis had. Ik hield alle ballen in de lucht, zowel thuis als op het werk. Dat doe je zonder erbij na te denken. Ik heb mezelf dan ook heel lang niet als mantelzorger gezien, terwijl ik dat natuurlijk wel was.”

Vorm van verlies

“Ik werk in een medisch academische omgeving waar regelingen bestaan waar je als mantelzorger een beroep op kunt doen. Maar daar heb ik nauwelijks gebruik van gemaakt. Ik ben vrijwel al die tijd blijven doorwerken. Het was een zware tijd, zeker emotioneel, en een periode waar ik zelf weinig steun heb gekregen. Je partner is niet overleden, maar het is toch een vorm van verlies. Dat wordt niet herkend.”

Niet zielig

“Mijn werk is heel solistisch waardoor je op jezelf bent aangewezen. Contact met collega’s was oppervlakkig en meestal alleen bij de koffieautomaat. Ik merkte bij anderen toch een bepaald ongemak als het ging over de aandoening van mijn partner. Mijn bazen waren niet betrokken en afstandelijk. Ze informeerden af en toe naar mijn thuissituatie, maar dat voelde meer als een plichtpleging. Ik wilde vooral niet zielig worden gevonden. In de academische wereld moet je je imago in de gaten houden, anders sta je al snel langs de zijlijn. Dus heb ik ook geen hulp via mijn werkgever ingeroepen. Gelukkig heb ik een paar goede vriendinnen waar ik mijn verhaal en emoties mee kon delen. De enige 2 collega’s die wel eens vroegen hoe het met eigenlijk met mij ging, waren mijn assistent en de manager van de afdeling. Met name van de laatste kreeg ik regelmatig steun. Zij was heel empathisch en bood een luisterend oor. Bij haar kon ik mijn kwetsbaarheid tonen. Ook gaf ze me goede raad ‘neem deze week gewoon vrij’ of ‘ga even langs bij de bedrijfsarts’ en keek mee met het nemen van bepaalde beslissingen. Daar ben ik haar echt heel dankbaar voor.’

2019-10-01 00:00:00

Om deze website ten volle te benutten dient u cookies te accepteren - toon details